มีนายตำรวจมือปราบกัลยาณมิตรเกษียณแล้วท่านหนึ่งส่งมาให้
ข้อความส่งให้เห็นถึงสัจธรรมชีวิต เปรียบเทียบชีวิตคนเรากับหลอดไฟ จะหลอดเล็กหลอดใหญ่ไม่ต่างกัน
ต้องขอบคุณผู้เขียนและอดีตนายตำรวจมือปราบบิ๊กเนมท่านนี้ และขอส่งต่อให้ท่านผู้อ่านที่เป็นเสมือนหลอดไฟทุกท่านครับ
อดีตผู้กำกับตำรวจใหญ่ท่านหนึ่ง
หลังจากเกษียณอายุราชการเขาได้ย้ายออกจากบ้านพักราชการแล้วมาอยู่ที่บ้านของตนเองที่ซื้อไว้ในชุมชนเงียบสงบแห่งหนึ่ง
ท่านเป็นผู้ที่ภูมิใจในตำแหน่งเกียรติยศและผลงานในอดีตของตนเองมาก
ทุกๆเย็นเขาจะไปเดินเล่นที่สวนสาธารณะใกล้บ้าน แต่ท่านไม่เคยเอ่ยปากทักใครก่อนไม่เคยชวนใครคุย
เพราะคิดว่า คนในละแวกนี้ไม่คู่ควรกับเกียรติของท่านและไม่จำเป็นต้องเสียเวลาไปผูกมิตรด้วย
จนวันหนึ่ง เขามานั่งบนม้านั่งยาวในสวนแล้วก็มีชายชราคนหนึ่งเดินมานั่งข้างๆพยายามชวนคุย
แต่ผู้กำกับไม่สนใจ
หันไปพูดแต่เรื่องของตนเองพูดถึงแต่ตำแหน่งใหญ่โตที่เคยมีเกียรติยศที่เกิดและได้รับ และยังย้ำเสมอว่าบ้านที่เขาย้ายมาอยู่เนี่ยไม่ใช่เพราะจนมุมหรอกนะแต่เพราะเขาซื้อเอาไว้เอง
ภาพแบบนี้เกิดขึ้นหลายวัน ชายชราคนนั้นก็นั่งฟังเงียบๆไม่เคยแย้งไม่เคยขัด จนกระทั่งวันหนึ่งตอนเย็นชายชราคนนั้นเอ่ยขึ้นเบาๆว่า..
ท่านผู้กำกับครับหลอดไฟนั้นมีค่าก็ต่อเมื่อมันยังส่องแสงสว่างแต่เมื่อมันดับไม่ว่ามันจะเป็น 10 วัตต์หรือ 100 วัตต์มันก็ไม่ต่างกัน เพราะมันจะเงียบงันไร้ค่าและถูกลืม
ชายชราหยุดเล็กน้อย ก่อนจะพูดต่อว่า ผมอยู่ที่นี่มา 5 ปีแล้วไม่เคยบอกใครเลยว่าผมเองเคยเป็นสมาชิกรัฐสภา 2 สมัย
ผู้กำกับได้ยินแบบนั้นสีหน้าเริ่มเปลี่ยนไป ชายชราพูดต่อด้วยน้ำเสียงสงบ
เห็นท่านที่นั่งอยู่ข้างขวามือไหมครับ เขาคืออดีตผู้จัดการใหญ่ของการรถไฟ
ส่วนคนที่กำลังคุยอยู่กับเขาคืออดีตนายพลทหารบกและคนที่เดินเงียบๆใส่ชุดขาวตรงโน้นคืออดีตประธานองค์การอวกาศ
แต่พวกเขาไม่เคยเอ่ยถึงตำแหน่งไม่เคยพูดถึงเกียรติยศเลยเพราะพวกเขารู้ว่าสิ่งนั้นมันหมดความหมายไปแล้ว
จากนั้นชายชราก็พูดอย่างแผ่วเบาแต่ชัดเจน สุดท้ายเราทุกคนก็เป็นเพียงหลอดไฟที่ดับแล้ว
ไม่ว่าคุณจะเป็นหลอดเล็กหลอดใหญ่หลอด LED หรือหลอดประหยัดไฟ เมื่อไม่มีไฟฟ้ามันก็ดับ เหมือนกันหมด
หลังเกษียณไม่ว่าคุณเคยเป็นผู้กำกับใหญ่หรือเป็นแค่ตำรวจธรรมดามันก็ไม่สำคัญอีกต่อไป
เขามองไปที่ท้องฟ้าแล้วพูดว่า
แสงอรุณกับแสงอัสดงมันสวยงามทั้งคู่ แต่ผู้คนมักกราบไหว้เฉพาะดวงอาทิตย์ที่กำลังขึ้นไม่ใช่ดวงอาทิตย์ที่กำลังจะลับขอบฟ้า
นี่แหละคือธรรมชาติของมนุษย์ที่เราต้องเรียนรู้และยอมรับมัน ตำแหน่งอำนาจเกียรติยศล้วนเป็นเพียงของชั่วคราว
ถ้าคุณยึดสิ่งเหล่านั้นมาเป็นตัวตนของคุณเพราะสุดท้ายไม่ว่าเราจะเคยได้รับกี่เหรียญรางวัลหรือกี่ใบก็ตาม
ประกาศนียบัตร ที่เท่าเทียมกันหมดนั่นก็คือใบมรณบัตร
ที่มา: ชมรมผู้เชี่ยวชาญชีวิต
FB: โต๊ะป้าศรี CH Table
………………………………………………………………………..
ข้อความข้างบนนั้น ช่างเป็นสัจจะที่หากผู้ใดหมั่นระลึกนึกถึง เพ่งให้เห็นจริงแล้วไซร้ มันจะช่วยลดละความหลงมัวเมายึดติดในความเป็น “ตัวกู ของกู”
อันจะช่วยให้เกิดความเบาใจ มีชีวิตอยู่ได้ด้วยความสุขสันติอิ่มเอมเบิกบานใจ อยู่เป็นรากฐานประจำใจ เกิดความสุข สงบ ดับเย็นที่นี่และเดี๋ยวนี้
การระลึกถึงข้อความข้างบนอยู่เนืองๆ คือ การเจริญสัญญา10ในข้อที่ว่า ทุกสิ่งไม่เที่ยง ”อนิจจสัญญา ทุกขสัญญา อนัตตสัญญา“
หากเราหมั่นระลึกนึกถึงความจริงเช่นนี้อยู่เนืองๆ ความถือตัวถือตน จะตั้งอยู่ในใจเราได้อย่างไร. ความรู้สึกว่ากู ว่าของกูย่อมดับหายไปจากใจ
นี่เห็นไหมว่าการพ้นออกไปจากความรู้สึกว่า ”เรามี เราเป็น“ อย่างสิ้นเชิงนั้น เป็นสิ่งที่เป็นไปได้จริงๆ หากเราขยันเจริญสัญญา10กันจริงจังกว่านี้
