หากพูดถึงภาพยนตร์เกี่ยวกับคนทำงานที่ยังคงแจ่มชัดอยู่ในความทรงจำของคอหนัง
เชื่อว่าชื่อของ The Intern ที่ออกฉายในปี 2558 ย่อมติดอยู่ในอันดับต้น ๆ อย่างแน่นอน
ภาพยนตร์ฟีลกู้ดเรื่องนี้เป็นผลงานการกำกับของ แนนซี เมเยอร์ส ที่คว้าตัวสองนักแสดงระดับเอลิสต์อย่าง โรเบิร์ต เดอ นีโร และ แอนน์ แฮททาเวย์ มาร่วมจอ
การได้นักแสดงระดับซูเปอร์สตาร์มาร่วมงานในภาพยนตร์ทุนสร้างเพียง 35 ล้านดอลลาร์สหรัฐฯ ถือเป็นเรื่องเกินความคาดหมาย
แต่สิ่งที่ไม่เกินจริงเลยคือเคมี ระหว่างทั้ง 2 คนที่ลงตัวอย่างน่ามหัศจรรย์ จนส่งให้ตัวหนังทำรายได้ทั่วโลกไปอย่างถล่มทลายถึง 194-197 ล้านดอลลาร์สหรัฐฯ
The Intern เป็นแนวคอเมดี้-ดราม่าบรรยากาศอบอุ่น สบายๆ ที่ไร้ซึ่งความขัดแย้งรุนแรง แต่เน้นถ่ายทอดสายสัมพันธ์ระหว่างคนต่างวัยได้อย่างมีเสน่ห์ผ่านตัวละคร เบน วิทเทเกอร์ พ่อม่ายวัย 70 ปี ผู้มีบุคลิกอบอุ่น อ่อนโยน แต่งกายเนี๊ยบ และมีมารยาทงดงาม
บทบาทนี้นับเป็นมิติใหม่ของ โรเบิร์ต เดอ นีโร ที่สลัดภาพจำเดิมๆ จากบทมาเฟียหรือตัวละครสายเข้มข้นเครียดขรึมได้อย่างสิ้นเชิง
ในเรื่อง เบน ได้เข้ามาเป็น “เด็กฝึกงานอาวุโส” ในบริษัทแฟชั่นออนไลน์ที่ก่อตั้งและบริหารโดย จูลส์ ออสติน รับบทโดย แอนน์ แฮททาเวย์
ความมีใจเย็นและความฉลาดทางอารมณ์ของ เบน ไม่เพียงชนะใจเพื่อนร่วมงานรุ่นลูกรุ่นหลาน แต่เขายังกลายเป็นที่พึ่งทางใจ คอยสนับสนุนและให้กำลังใจ จูลส์ ในยามที่ชีวิตของเธอต้องเผชิญกับความเร่งรีบและกดดัน
10 ปีต่อมา ภาพยนตร์สุดประทับใจเรื่องนี้ได้ถูกนำกลับมารีเมคใหม่ในเวอร์ชันเกาหลีใต้ในชื่อ Intern กำกับโดย คิมโดยอง ผู้เคยฝากผลงานความซาบซึ้งไว้ใน Once We Were Us ออกฉายเมื่อปลายปี 2568
https://www.youtube.com/watch?v=-ka5D-OGPhI
Intern ฉบับกิมจิได้ ชเวมินซิก นักแสดงระดับตำนานมารับบทกีโฮ อินเทิร์นวัยเก๋า (บทเดียวกับ เบน วิทเทเกอร์) ซึ่งถือเป็นการแคสติ้งที่สมมงอย่างยิ่ง
เพราะทั้งฝีมือและภาพลักษณ์ของ ชเวมินซิก สามารถถ่ายทอดความอบอุ่นออกมาได้น่าประทับใจไม่แพ้ต้นฉบับ ขณะที่บทของ จูลส์ ออสติน ที่กลายมาเป็น ซอนอู ในฉบับเกาหลี ตกเป็นของนักแสดงสาว ฮันโซฮี โดย ซอนอู เป็นซีอีโอสาวไฟแรงที่ทุ่มเทให้งานจนแทบละเลยความรู้สึกของคนรอบข้างรวมถึงครอบครัว
โครงเรื่องของ Intern ยังคงรักษาฐานอารมณ์อันละมุนละไมของภาพยนตร์ต้นฉบับไว้ กีโฮ คือชายวัยเกษียณที่มีชั่วโมงบินทำงานมานานถึง 37 ปี
ส่วน ซอนอู คือตัวแทนคนเจน Y ที่สร้างสตาร์ทอัพด้านแฟชั่นชื่อ WOO22 (อูทูทู) จนเติบโตกวาดรายได้ทะลุแสนล้านวอนภายในเวลาเพียง 3 ปี
ในออฟฟิศที่เต็มไปด้วยคนเจน X และคนรุ่นใหม่ กีโฮ พยายามปรับตัวอย่างไม่ย่อท้อ ทั้งการอาสาช่วยงานโดยไม่ต้องร้องขอ การเรียนรู้ศัพท์สแลงกระแสใหม่ ตลอดจนการทำความเข้าใจพฤติกรรมและเทคโนโลยีดิจิทัลของคนรุ่นหลังเพื่อทลายกำแพงความต่าง
ประสบการณ์ชีวิตของ กีโฮ ทำให้เขามองเห็นปัญหาในออฟฟิศและยื่นมือเข้าช่วยแก้ปัญหา พร้อมทำหน้าที่เป็นที่ปรึกษาให้คนรุ่นใหม่
โดยเฉพาะการช่วยดึง ซอนอู กลับมาตั้งหลักชีวิตอีกครั้ง ในวันที่เธอต้องเผชิญความยากลำบากในการสร้างสมดุลระหว่างชีวิตส่วนตัวกับการคุมบังเหียนองค์กรที่เติบโตอย่างรวดเร็ว
อย่างไรก็ตาม Intern เวอร์ชันเกาหลีไม่ได้คัดลอกบรรยากาศจากฮอลลีวูดมาทั้งหมด แต่ผู้กำกับ คิมโดยอง ได้สอดแทรกวัฒนธรรมการทำงานแบบเกาหลี ที่สะท้อนความผิดหวังและความไม่แน่นอนในชีวิตของคนทำงานออฟฟิศได้อย่างลึกซึ้ง
สำหรับตัว กีโฮ การเข้ามาสมัครเป็นเด็กฝึกงานที่ WOO22 ไม่ใช่แค่การแก้เหงาของชายสูงสัยที่ต้องอยู่ลำพังเพราะลูกหลานย้ายไปอยู่ต่างประเทศเท่านั้น แต่การได้ก้าวเข้ามาใน WOO22 ยังเป็นเหมือนการปลุกพลังชีวิตและคืนวันเก่าๆ ให้กลับมาอีกครั้ง เพราะสถานที่แห่งนี้เคยเป็นอดีตออฟฟิศเดิมของเขานั่นเอง
ฉากที่ กีโฮ พา ซอนอู ไปยังห้องเก็บของที่สามารถมองออกไปเห็นหอคอยนัมซาน แลนด์มาร์คสำคัญของกรุงโซล จึงนับเป็นฉากทรงพลังที่เตือนใจเราว่า
ท่ามกลางโลกที่วุ่นวายและสังคมทุนนิยมที่บีบบังคับให้ผู้คนแข่งขันกันอย่างเอาเป็นเอาตาย การได้พบ “มุมสงบ” ให้หยุดพักชั่วครู่ นับเป็นช่วงเวลาที่มีค่าเหลือเกิน.
Blue Bird1/11/69
