มีแล้วอุ่นใจ-เป็นเพื่อนที่ดีที่สุด

                
นำเสนอถึงนักยิงปืน นักเลงปืน มือปราบชายไปเยอะแล้ว วันนี้มาดูนักเลงปืนหญิงกันบ้าง
        
แขกรับเชิญ policenewsvarieties ครั้งนี้เธอชื่อ น.ส.สาธิตา ไพรเถื่อน หรือ “บุ๋ม ไหมอาเซี่ยน
       
นักยิงปืนสาว(รุ่นเดอะ)คนนี้ เชื่อว่าสนามยิงปืนหลายแห่งคงคุ้นหน้า คุ้นฝีมือ เพราะเธอได้ถ้วยมาประดับเต็มตู้  
        
เธอไม่ได้เป็นตำรวจ แต่คลุกคลีกับตำรวจทั้งชีวิต พอเรียนจบป.ตรี อยากสวมเครื่องแบบสีกากี
แต่พล.ต.ต.บุญสืบ ไพรเถื่อน อาแท้ๆบอกไม่ต้องมาเป็น ตำรวจเงินเดือนน้อย ไม่พอกิน
เลยมาเปิดเพจ “หลงรักไหมมัดหมี่อาเซียน” ค้าผ้าไหมนำเข้าจากกัมพูชา แล้วมีหอพักให้เช่า สุดท้ายก็มีลูกสาวเป็นตำรวจอยู่ ตม.
จุดเริ่มของการยิงปืน เธอเล่าว่า เป็นคนชอบเล่นกีฬาอะไรที่บู๊ๆลุยๆอยู่แล้ว ตอนเด็กๆ ก็ชอบเล่นกับผู้ชาย 
ไปยิงครั้งแรกไปที่ศูนย์รักษาความปลอดภัย กองบัญชาการกองทัพไทย(ศรภ.)ไม่เป็นเลยนะ
ไปนี่อุดหูเลย ครั้งแรกยิงปืนก็ตกใจ กลัว ครูบอกว่า คุณตกใจอย่างนี้ จะมาฝึกได้ยังไง
        
แต่ใจเราชอบนะ ชอบกีฬาที่ท้าทาย มองผู้ชายว่าทำได้ เราก็ต้องทำได้ ก็ฝึกลงเข้าคอร์ส วิ่งยิง นั่งยิง นอนยิง ฝึกหมดเลยทุกหลักสูตร
ท่ารบหลักออโต้ รบหลักชั้นสูง ลูกซอง เอาจริงเอาจังเลย ก็ทำได้ไม่เคยพลาด ไม่หลุดจากเป้า ฝึกนาน คอร์สหนึ่งก็คือฝึกแล้วก็แข่งเลย อยากทดลองฝีมือตัวเอง
        
บุ๋ม ชอบยิงแบบโบว์ลิ่ง  มันจะตั้ง 5 ลูก แล้วก็ยิง มันจะล้มตุ๊บๆ  ส่วนเป้านิ่ง มันอยู่เฉยๆ  ไม่สนุกเหมือนเป้าเคลื่อนที่เป้าวิ่ง แล้วมีตัวประกัน

อย่างนี้ก็ยิง จริงๆ แบบมีคนดี คนร้าย ผลงาน ก็โดนมั่ง ไม่โดนบ้าง โดนตัวประกันบ้าง ถ้ามันโดนก็ต้องหักคะแนนเยอะ  

 
เราก็ต้องเล็งดีๆ เราต้องฝึกมา เราต้องกะ พอเป้ามา ก็ต้องกะ ดักหน้า ดักหลัง เป้าเวลามันจะวิ่งมา เราต้องยิงก่อน เหมือนคนวิ่งมา เราต้องยิงก่อนที่เป้าจะถึงนิดหนึ่ง

      
เดี๋ยวนี้มายิง ไอดีพีเอ ยิงแบบฉับพลัน เคลื่อนที่ แบบจำลองเหตุการณ์ แบบที่ตำรวจฝึก 

มีเหตุการณ์สมมติขึ้นมา เราอยู่ในเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น หยิบปืนยิงได้เลย ฝึกแบบนี้สนุก เหมือนฝึกสมาธิ ฝึกตัวเอง  
                    

แต่ละสเตจ  จะฝึกดูว่าเราทำได้มั้ย ถ้าเราทำได้ แสดงว่าเราชนะใจตัวเองได้  มีสมาธิ  คัฟเวอร์ปืนได้ดี   ทำให้มีความมั่นใจในตัวเอง นั่นคือสิ่งที่ได้จากการยิงปืน

บางคนบอกว่า ฉันใจร้อน ฉันจับปืนไม่ได้ แต่กับบุ๋มไม่ใช่ มันทำให้เรารู้จักมีสมาธิ  ยิ่งทำให้เราใจเย็นขึ้นยิ่งใจร้อนยิ่งต้องฝึก
แล้วไม่ค่อยสะสมปืน แต่ชอบนะ ซื้อไปเรื่อยๆ  
                  
ปืนที่ใช้กระบอกแรก เป็นลูกโม่ .357  นี่ ปืนหากินเลย  เอามาล่าถ้วย ไปสนามไหนต้องได้ถ้วย แม่นมาก ซื้อมา 3 หมื่นกว่าบาท  
แต่เคยเห็นพ่อใช้ปืน Colt.MK IV/Series 70 GOVERNMENT 11 มม.คือพ่อจะเป็นนักเลง ไปไหนจะพกปืน
กระบอกนี้ แม่เคยบอกว่า กูลองยิงปืนพ่อมึงแล้วนะ โอ้โห มันดีดฉิบหายเลย แม่ว่างี้ 
แล้วใช้ยิงเป้านิ่ง มันเอ็กซ์ได้ ยิงฉับพลันก็ได้
                    
แล้วก็มีปืน Glock 17 ขนาด 9 มม. เอามาแข่งไอดีพีเอ ไม่งั้นสู้เขาไม่ได้  ยิงดี เบา เหมาะสำหรับผู้หญิง
ส่วนลูกโม่นี่ยิงแข่งเป้านิ่ง  ยิงโบว์ลิ่ง ยิงเพจ เจ๋งมาก   
          
แล้วก็มี Glock 43  Smith@Wesson  .357 ลำกล้อง 6 นิ้ว เอาไว้ยิงแข่ง 25 เมตร SigsauerP 365 แบบของตำรวจก็มี 
ส่วนตัวจะชอบ Glock 43 ขนาด 9 กะทัดรัด เบา  เหมาะกับข้อมือผู้หญิง ดูแลง่าย
                    
หลักใช้ปืน คือเราไม่ใช่ตำรวจ แต่เวลาไปไหนมาไหน ไปทำธุรกิจก็ต้องมีไป 
ยิ่งเราฝึกมากเท่าไหร่  ก็ยิ่งไม่ควักมากเท่านั้น ยิ่งนิ่งเท่านั้น  มีแล้วอุ่นใจ มั่นใจ มันเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดสำหรับเรา  
         
ฝึกยิงปืนขนาดนี้ เสียเงินค่ากระสุนไปเยอะ ได้รถคันหนึ่ง น่าจะเป็นล้าน 
แต่ก็อย่าไปคิดถึง อย่าไปนึกถึงมัน เราได้อะไรกลับมาเยอะแยะ นั่นคือเราได้มิตรภาพ
เฮียเก๋4/7/64